Fic ยุนแจ A-pet in the room

             “งั้นผมคงต้องทำมันจริงๆแล้วสินะ” คังตะพูดขึ้น ก่อนจะหยิบแก้วที่มีน้ำอยู่เต็มแก้วขึ้นดื่ม

                มือหนายื่นไปบีบแก้มของคนตรงหน้าอย่างแรงเพื่อให้โพรงปากสีชมพู

ที่เริ่มจะซีดเผือกนั้นเปิดออก  ก่อนจะใช้ปากของเค้าป้อนน้ำให้คนตรงหน้า  

โดยค่อยๆปล่อยให้น้ำในปากไหลเข้าไปในโพรงปากนั้น             

                “อึก.....อือ.....อืม......อึก”   

                “นาย.....นายจะทำอะไรหน่ะคังตะ”ยุนโฮถามขึ้นด้วยความตกใจ 

เมื่อเห็นการกระทำของคนตรงหน้า ความหวาดกลัวในใจของเด็กหนุ่มได้ก่อตัวขึ้นในทันที   

                “ก็คุณหนูไม่ยอมกินเอง  ผมเลยต้องป้อนไงครับ.......อ่อ.....

...แต่ต่อจากนี้คือการลงโทษนะครับ”คังตะพูดขึ้นก่อนก้มลงไปจูบคนตรงหน้าอีกครั้ง

                “อึก......อืม......อือ.....” ริมฝีปากหนาประกบลงไปบนริมฝีปากบางอย่างแรง

  ก่อนที่จะใช้ลิ้นค่อยๆชอนไชเข้าไปในโพรงปากของเด็กหนุ่มตรงหน้า

  มือบางที่อ่อนแรงพยายามทุบและดันอกของร่างสูงออก    

แต่เพราะเค้าไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว  เพราะฉนั้นตอนนี้เค้าเลยไม่มีเรี่ยวแรง

ที่จะต่อต้านการกระทำของร่างหนาตรงหน้าได้เลย 

 สิ่ง ที่คังตะกำลังทำนั้น ใช่ว่ายุนโฮจะไม่รู้ซะเมื่อไหร่ ว่ามันคืออะไร...

.ในเมื่อเค้าเองก็เคยผ่านการจูบและมีเซ็กส์กับผู้หญิง(โบ แจ)มาแล้วเหมือนกัน...

...เพียงแต่ว่าตอนนี้เค้าเป็นฝ่ายถูกกระทำ .......แต่เซ็กส์ระหว่างผู้ชายกับผู้ชายเนี้ยนะ

  ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก   มันต้องเป็นเรื่องงี่เง่าแน่ๆ  หมอนี่กำลังทำในสิ่งที่น่าขยะแขยงสิ้นดี 

                “อือ......อ่า.....อืม....อือ” ลิ้นร้อนยังคงตวัดลุกไล่ลิ้นในโพรงปากบางอย่างต่อเนื่อง 

 ความรังเกียจก่อนหน้านี้กลับกลายเป็นความเสียวซ่านจากรสจูบที่แสนหอมหวาน

และดูช่ำชองอย่างที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในทันที  ร่างกายเริ่มอ่อนละทวยมากขึ้นทุกที  

ทั้งๆที่คิดว่ามันเป็นจูบที่น่ารังเกียจแต่ทำไมถึงได้รู้สึกดีกันนะ  

                “อืม.....คังตะ....หย๊ะ......อ่า.....อย่า.......” เสียงแหบแห้งร้องค้านขึ้น

  เมื่อริมฝีปากถูกถอนออกจากโพรงปาก และเปลี่ยนมาเป็นซุกไซร์ตรงติ่งหูแทน

                ลิ้นหนาเลียไล่ตามใบหูอย่างช้าๆ  ก่อนจะขบเม้มลงไปเบาๆตรงติ่งหู

                “อือ....อ่า.....คังตะ.....ม๊ะ......อืม....ไม่นะ.....อึก.....ปล่อยฉัน…..ฮือ......”

เสียบแหบแห้งร้องอ่อนวอนพร้อมกับน้ำตาใสๆที่เริ่มไหลออกมา

                “ปล่อย งั้นเหรอครับ....ถ้าคุณหนูยอมทานอะไรสักนิดละก็...

.ตอนนี้อาจจะมีเรี่ยวแรง พอที่จะต่อต้านผมก็ได้.......มันเป็นความผิดของคุณหนู

ที่ไม่ยอมทานข้าวเลยทำ ให้ไม่มีแรงต่อต้านผมเองนะครับ”

เสียงทุ้มต่ำกระซิบเบาๆข้างๆหู ก่อนที่ริมฝีปากนั้นจะเลื่อนลงมาซุกไซร์ตรงซอกคอ

                มือหนาค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของร่างบาง   ในขณะที่ริมฝีปาก

ยังคงซุกไซร์อยู่กับต้นเนียนอย่างช่ำชอง

                “อืม.......อ่า......อือ.......หย๊ะ.....หยุด.....อือ...” เสียงที่เปร่งออกมายิ่งฟังดูแหบแห้งลงไปทุกที 

 และน้ำตาก็ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหล  อยากจะหนีไปจากตรงนี้ซะจริงๆ

แต่จะทำยังไงได้หล่ะ ในเมื่อ แค่แรงที่จะดันร่างของคนตรงหน้าออกไปยังไม่มีเลย  

                กระดุมถูกปลดออกจนหมด  ลิ้นหนาถูกลากไล่ลงมาจากต้นคอ....

ก่อนจะค่อยๆเลียตะหวัดลงไปบนติ่งสีชมพูตรงหน้าอกขาวเนียนนั้น 

ริมฝีปากหนาขบเม้มลงไปเบาๆและดูดเลียตรงบริเวณเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีก    

                “อือ.....อ่า.....คังตะ.....อืม.....หย๊ะ......อย่า.......อือ.....”ทั้งๆที่รังเกียจ

แต่ร่างบางกลับรู้สึกถึงความเสียวซ่านไปทั้งตัว  ติ่งสีชมพูตรงหน้าอกเริ่มชัน

และแข็งขึ้นจากการทำของคนตรงหน้า  

                มือหนาค่อยเลื่อนลงไปลูบคลำและรุกเร้าบริเวณเกางเกงของคนร่างบาง

  ก่อนที่จะดึกเอาแก่นกายที่กำลังเริ่มแข็งตัวออกมา 

                “ไม่นะคังตะ......ตรงหน่ะ.......อือ.....อืม.....อ่า” ไม่ทันที่จะพูดค้านจบ 

 เสียงพูดกลับเปลี่ยนเป็นเสียงครางออกมา  เมื่อคังตะใช้มือของเค้า

ค่อยๆรูดจุดอ่อนไหวที่ไวต่อความรู้สึกนั้น  

                “อึก............” ยุนโฮพยายามกลั้นเสียงของเค้าไว้  เพื่อจะไม่ให้ร้องครางออกมา.

....ไปกับความเสียวซ่านที่ร่างกายกำลังได้รับ

                “ร้องออกมาสิครับคุณหนู  ไม่เป็นไรหรอก.....ที่นี่ไม่มีใครได้ยินหรอกครับ”

 คังตะพูดขึ้นในขณะที่มือของเค้ายังคงรูดขึ้นลงบนแก่นกายของยุนโฮ

พร้อมกับก้มลงไปจูบเร้าบริเวณหน้าอกของร่างบาง

                “อึก......ไม่......”

                “งั้น เหรอครับ.......คุณหนูเนี้ย.......ดื้อจริงๆเลยนะครับ.....

..กำลังรู้สึกดี อยู่ไม่ใช่เหรอครับ.....ถ้ากลั้นเสียงไว้ล่ะก็.....จะทำให้อึดอัดนะครับ”

                พูดจบลิ้นหนาก็ค่อยแตะลงไปบนจุดยอดของแก่นกายที่กำลังแข็งตัวเต็มที่ในทันที 

ก่อนที่จะโลมเลียตะหวัดลิ้นวนไปมาตรงจุดอ่อนไหวอย่างช้าๆ

 โดยที่มือหนาก็ยังคงรูดขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะอยู่เช่นกัน  

                “อึก......ไม่....คะ....อ่า.....อืม......คังตะ.....อย่า.....อ่า.....อืม.....”

ร่างกายของคนถูกกระทำที่นอนอยู่ด้านล่างเริ่มร้อนผ่าว 

 เสียงห้ามปรามถูกเปล่งปนออกมากับเสียงร้องครางอย่างลืมตัว

 การกระทำที่น่าขยะแขยงเช่นนี้   ทำไมมันถึงกลับได้ให้ความรู้สึกดีขนาดนี้กันนะ

  การ กระทำยังดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง.......ริมฝีปากเปลี่ยนจากโลมเลียเป็นมา

ค่อยๆดูดกลืนแท่งสีสดเข้าไปในโพรงปากจนหมด ก่อนจะค่อยๆดูดขึ้นลงเป็นจังหวะ 

“อ่า........อืม.....อึก.......อ่า.....อึก......อือ.....คังตะ.....อ่า”

เสียงครางแหบแห้งถูกเปล่งออกมาตามจังหวะการดูดขึ้นลงบนแก่นกาย    

ร่างกายร้อนผ่าวไปหมด เม็ดเหงื่อเริ่มไหล่เกาะไปทั่วทั้งร่างกาย 

ลมหายใจเหนื่อยหอบเต็มที   น้ำตาค่อยๆไหลปริ่มออกมาอย่างไม่รู้สาเหตุ..... 

 น้ำใสๆในโพรงปากสีซีดไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัวเพราะความเสียวซ่าน 

มือที่เคยต่อต้านกลับเปลี่ยนไปกำปอยผมของร่างสูงและกดศีรษะคนตรงหน้า

ขึ้นลงตามจังหวะของการกระทำ 

การกระทำของร่างสูงยังคงเป็นไปอย่างต่อเนื่อง  ก่อนที่จังหวะ

ในการดูดขึ้นลงบนแก่นกายสีสดนั้นจะค่อยๆเพิ่มความเร็วมากขึ้น 

มือหนาข้างหนึ่งพยายามลูบไล้ไปทั่วร่างกายของร่างบาง

ในขณะที่อีกข้างยังคงรูดขึ้นลงบนแก่นกายนั้น 

 โพรงปากยังคงประโลมเลียและดูดเข้าออกอย่างต่อเนื่องและรวดเร็ว    

“อึก.....อือ....คังตะ....อ๊ะ.....อืม.....อ่า.....อึก....น....อืม” 

ลม หายใจเริ่มติดขัด ร่างกายกระตุกเป็นจังหวะ

 นิ้วมือจิกลงไปบนปอยผมของร่างสูงแรงขึ้น

ดูเหมือนร่างที่ถูกกระทำกำลังใกล้ถึงจุดเต็มที

แต่ก็ยังไม่อยากที่จะปลดปล่อยสิ่งที่น่ารังเกียจนั้นออกมา 

“ใกล้แล้วสินะครับ......ปล่อยมันออกมาเถอะครับ......สิ่งที่คุณหนูคิดว่ามันน่ารังเกียจนั้น

.....ผมจะรับมันไว้เอง”

“อ๊ะ.......อ่า.....อืม.....นน.....อึก.....อืม.....อือ.....อ่า”

                พูดจบโพรงปากนั้นก็ก้มลงไป ดูดเลียขึ้นลงแก่นกายอีกครั้ง

จังหวะความเร็วของการกระทำเพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุด

                .......ไม่.......

                ........ไม่ไหวแล้ว.......

                .........ทนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว.........

                “อึก...อ่า.......อือ.....อ๊า....................” ร่างกายกระตุกด้วยความเสียวซ่านอย่างแรง

ก่อนจะปลดปล่อยน้ำกามสีขาวข้นออกมาเต็มโพรงปากของคนกระทำ

                “อึก.... ปล่อยออกมาจนได้สินะครับ....จริงๆแล้วตอนแรกผมคิดว่าจะปล่อยคุณหนูไป

หลังจากที่คุณเสร็จ........แต่หลังจากที่เห็นสีหน้าของคุณหนู... ...เจ้านี่ ของผม.

..มันชักจะเริ่มรู้สึกขึ้นมาซะแล้วสิ.....” คังตะพูดขึ้นก่อนจะถอดกางเกงของยุนโฮออก  

                “อึก......มะ....ไม่นะคังตะ.....นายจะทำอะไร” ยุนโฮพูดขึ้นด้วยความตกใจ

                “ก็......ปลดปล่อยในตัวคุณหนูไงครับ” คังตะตอบพร้อมรอยยิ้ม

เป็นครั้งแรกที่ยุนโฮรู้สึกว่ารอยยิ้มของคนตรงหน้า  ดูน่ารังเกลียดสิ้นดี

                มือหนาใช้นิ้วกลางของเค้าค่อยๆสอดเข้าไปในทางรักสีแดงสดของร่างบาง

                “อ๊ะ.....เจ็บ!!!!......อึก.....อือ.......เจะ.....อึก.......”ยุนโฮร้องขึ้นก่อนจะดิ้นรนขัดขืนการกระทำนั้น  

                “อยู่นิ่งๆสิครับ......ผมกำลังทำมันอย่างอ่อนโยนที่สุดอยู่นะ.

....ถ้าคุณหนูยังขยับไปมาอย่างนี้ล่ะก็.....มันจะยิ่งเจ็บนะครับ”

คังตะพูดขึ้นก่อนจะค่อยๆสอดนิ้วเข้าไปในโพรงสีสดนั้นจนหมด  

                นิ้ว หนาค่อยๆขยับเข้าออกช้าๆเพื่อเปิดทางรักสีแดงสดนั้น

ร่างหนาดึกนิ้วออก ก่อนจะเพิ่มจำนวนนิ้วที่สอดใสเข้าไปเป็นสองนิ้ว

เมื่อรู้สึกว่าทางนั้นเริ่ม ขยายออกแล้ว    

“อ๊ะ......อือ....อืม.....ม๊ะ....ไม่....หย๊ะ.....อ่า....อึก.....มันเจ็บ”

น้ำตาเริ่มไหลคลอเพราะความเจ็บอีกครั้ง นิ้วหนายังคงขยับเข้าออก

ในโพรงรักนั้นอย่างต่อเนื่องและเร่งเร้า... ......จนเริ่มมีน้ำใสๆไหลเยิ้มออกมา

จนเปรอะไปทั่วทั้งนิ้วมือ   

“ดูเหมือนว่าตรงนี้ของคุณหนูจะพร้อมแล้วนะครับ”

คังตะพูดขึ้นพร้อมกับดึกนิ้วมือของเค้าออกก่อน   ก่อนจะเอื้อมมือไปถอดกางเกงออกตัวเอง

แก่นกายของคนร่างหนาถูกดึงออกมา  แต่.....ดูเหมือนว่า  มันจะใหญ่เกินไป

ที่จะสอดใสเข้าไปในโพรงแคบๆนั้นได้..เป็นไปไม่ได้หรอกไม่มีทางใส่มันเข้าไปได้แน่ๆ

              ร่าง หนาใช้แก่นกายของเค้าไปจ่อตรงบริเวณปากทางเข้าที่เปียกเยิ้ม

ไปด้วยน้ำหล่อ ลื่นสีใส....ก่อนจะค่อยๆดันหัวมันเข้าไปในช่องทางแคบๆนั้นช้าๆ  

“อึก....ไม่!!!! คังตะ....เจ็บ.....ฉันเจ็บ!!!!....อึก...เอามันออกไป....”

“ใจเย็นๆสิครับคุณหนู.....ผมเพิ่งเริ่มเองนะ....ทนอีกหน่อยนะครับ..

...มันกำลังจะเข้าไปจนหมดแล้ว” ร่างหนาก้มลงไปกระซิบข้างหูร่างบาง

ก่อนจะดันแก่นกายของเค้าเข้าไปจนหมด  

“โอ้ย!!!!!! อึก........ฮือ......คังตะ....ฉันเจ็บ.....หยุดเถอะนะ.....ฮือ......”

ร่างบางร้องอ่อนวอนขึ้นทั้งน้ำตา

“ขอ โทษนะครับคุณหนู......แต่ตอนนี้ผมคงหยุดไม่ได้จริงๆ......

ทนอีกหน่อยนะครับ ......อีกเดี๋ยว.....มันจะทำให้คุณหนูรู้สึกดีขึ้น....

....ผมจะเริ่มขยับ แล้วนะครับ” คังตะพูดขึ้นก่อนจะเริ่มขยับแก่นกายนั้น

เข้าออกในทางรักสีแดงสด

“ม๊ะ......ไม่.....อ่า.....อึก.....อืม.....อือ....นน....อ่า”

เสียงครางที่แสนจะแหบแห้งถูกเปล่งออกมาอย่างไม่ขาดสาย   

......... ราวกับว่าทุกๆอย่างดำเนินไปอย่างช้าๆ.....อึดอัด.....ทรมานจัง..

...ทำไมเวลา ถึงได้เดินช้าขนาดนี้นะ........ราวกับว่ากำลังจะตายงั้นแหละ...

....ทั้งความ เจ็บปวด และความรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วทั้งตัวแบบนี้..

.........การกระทำที่แสนทรมานยังคงดำเนินไปอย่างช้าๆ......จนกระทั่ง..

......ความทรมานนั้นได้สิ้นสุดลง.............

----------------------------

ยังไม่จบนะคะ

 กลับไปอ่าน Ch.16 ต่อ